Juffen

Routine
De herfstvakantie is voorbij en ik merk dat kinderen gewend raken aan het ritme van een schooljaar. Een nieuwe school is niet meer nieuw, een andere juf voelt vertrouwd en het is toch fijn om oudste leerling in de combinatieklas te zijn. Deze vorderingen zijn voelbaar Tussen de Paarden. Alleen voor Els is het net even anders. Haar nieuwe juf is al een paar weken ziek. Er zijn kinderen in de klas die niet zo goed luisteren. Inmiddels zijn er verschillende andere juffen geweest. Er is zelfs 1 juf verdrietig naar huis gegaan. Els weet niet welke juf er morgen voor de klas staat.

Staan
Vandaag is Els bij mij, we begroeten de paarden en ze kiest ervoor om met Gracilia te gaan werken. We halen haar uit het weiland. Best nog een klus omdat Gracilia zich niet zomaar van de kudde laat scheiden. En Gracilia weet nooit wat er op bekend terrein anders is dan anders. Samen weten we dat dit bij haar hoort. Zolang wij zorgen voor vertrouwen, duidelijkheid en rust loopt ze met ons mee. Gracilia staat niet graag vast; ook dat hoort bij haar.
Ik vraag Els of het lukt om Gracilia stil te laten staan zodat ik wat spullen kan pakken. Als ik terug kom zie dat ze zijn omgedraaid. Ik hoor een duidelijk 'ho' en zie een meisje met beide voeten stevig op de grond staan. Ze laat zich niet opzij laat zetten. Gracilia is met haar aandacht bij Els en ze blijft staan waar ze staat. Wouw! Al die tijd dat Els bij mij komt hebben we hier stapje voor stapje aan gewerkt. Het compliment wat ik maak geeft Gracilia haar in veelvoud. Ik vraag of ze voelt wat er gebeurt maar het is voor haar vanzelfsprekend. Voor mij een teken dat haar zelfvertrouwen groeit.

Uitnodiging
Ik vraag Els of het op school ook lukt om zo duidelijk te zijn. Ze kijkt me aan en zegt dat kinderen soms beter naar haar luisteren dan naar de juffen. Els is even stil, dan heeft ze een plan. Ze denkt dat de juffen maar eens naar de paarden moeten komen om te leren hoe ze een paard kunnen laten stil staan. Misschien lukt het ze dan om de kinderen stil te krijgen...
Dus, juffen voel je welkom en ervaar wat Els heeft geleerd 'Tussen de Paarden'!

 

Openheid

Openheid
In de najaarszon zit ik te wachten op Janske. Met een blij gezicht komt ze naar me toe en haar eerste vraag is of we vandaag met Vallerie in het bos gaan rijden. Ik zeg dat ik het een prima plan vind, maar wel graag wil dat ze een jas aan doet. De zon gaat deze tijd van het jaar vroeg onder en brengt de temperatuur rap omlaag. Zij vindt dat ze geen jas nodig heeft, ze kan zich immers warmen aan Vallerie.

Kiekeboe
Niets bijzonders aan dit verhaal zou je zeggen, maar hier ging heel wat aan vooraf. Vorig jaar kwam Janske samen met haar begeleidster naar Tussen de Paarden. Het was koud. Ze was verscholen in een warme winterjas met capuchon met zo'n mooie bontkraag. Hierdoor viel het haar voor haar ogen zodat deze nauwelijks zichtbaar waren. Janske is 11 jaar en heeft een verleden. Een verleden waar ik het grote niet van weet en het fijne zelfs niet van wil weten. Voor mij is dit ook niet belangrijk. Op die eerste dag gingen we naar de paarden. Toen ik na een tijdje vroeg of ze op het paard wilde zitten, gaf ze enkel een knikje. Aarzelend deed ze de muts van haar hoofd zodat ik een cap op kon zetten. Janske trok de klep van de cap naar beneden. Eenmaal op Vallerie glunderde ze van oor tot oor, de haren nu uit haar gezicht.

Halverwege
Inmiddels komt Janske wekelijks naar Tussen de Paarden. Oefeningen als jezelf groot maken, kijken wat er om je heen gebeurt en kiezen wat jij graag wil doen komen vaak aan de orde. Janske laat steeds meer zelfvertrouwen zien en komt voortaan zonder haar begeleidster. Afgelopen voorjaar, op een zonnige lentedag kwam Janske aarzelend aanlopen. Ze keek me aan en zei dat ze vandaag voor het eerst haar jas zou openlaten. Ze zei ook dat ze vanaf nu vaker zonder jas van huis zou gaan. Trots liepen we samen naar Vallerie en begonnen met de les. Toen we naar het bos gingen, wilde ze haar jas tot halverwege dicht.

 

Nieuwsbrief najaar 2017

De eerste helft van september deed me aan herfst denken, nu maakt de nazomer het weer helemaal goed. In mijn vorige nieuwsbrief schreef ik een opstap te willen maken naar het najaar. Dit is gelukt! Schrijven tussen paarden is weer achter de rug, samen met een groepje jongeren maken we de kudde groter en mijn verhalen worden goed ontvangen.
Voor mij is dit een prachtige tijd van het jaar. Een aangename temperatuur, de avonden minder lang zodat ik eerder naar binnen ga. Voor de paarden is het wegblijven van ongedierte een weldaad.

Schrijven tussen paarden
29 september was een prachtige najaarsdag. Samen met Monica, de deelnemers en de paarden zijn er teksten en inzichten ontstaan. Door het hardop uitspreken van geschreven teksten en het delen van ervaringen is er elke keer weer verwondering op gezichten te zien. Die verwondering blijf ik zo mooi vinden. De nieuwe datum 18 maart 2018 staat al in onze agenda, deze keer een zondag. Schrijf je nu vast in!

Kennis maken
Na de zomer hebben nieuwe kinderen en jongeren de weg naar Tussen de Paarden gevonden. Er is een groepje ontstaan dat de kudde groter maakt. Er zijn jonge kinderen die in contact met mens, dier en natuur meer wil leren over paarden en jongeren die individueel meer paardenervaringen op willen doen. Ze zijn allen gestart na een vrijblijvende kennismakingles. Wil jij ook? Neem contact op, dan maken we een afspraak.

Samenwerkingen
Na deze nieuwkomers is er nog iets nieuws onder de zon. Vanaf september werk ik samen met Maaike De Jeu van de leerboerderij. Haar leerboerderij is gevestigd bij de rijschool Akasha in Gassel. Een aantal van haar cliënten komt 1 keer in de 14 dagen bij mij voor een individuele sessie. Tijdens deze sessies krijgen ze begeleiding in hun eigen ontwikkeling in omgang met paarden. Alles staat nog in de kinderschoenen en het gaat in de toekomst duidelijk worden hoe dit verder gaat uitpakken. Ik hou jullie op de hoogte.
Hiernaast ben ik ook gaan samenwerken met de zorgboerderij in Reek. Ook hiervoor geldt, hoe ziet dit er over een tijdje uit? Voor nu ga ik wekelijks daar naartoe om samen met cliënten te kijken of de paarden een grotere rol kunnen vervullen in de zorgboerderij.
Waar ik al een jarenlange samenwerking mee heb is met de Koninklijke Visio in Grave. Dit is een centrum voor mensen met een visuele beperking. Het begon jaren geleden op woensdagmiddag. Cliënten kwamen vanuit de dagbehandeling als vrijetijdsbesteding bij mij paardrijden. Vele jaren en veranderingen verder komen er nog steeds cliënten. De vrijetijdsbesteding heeft plaats gemaakt voor individuele behandeling. Samen met een multidisciplinair team werken we aan de individuele doelen van hun cliënten. En elke keer blijkt weer dat ik hier samen met mijn paarden aan kan meewerken.

Dank je wel voor het lezen van deze nieuwsbrief. Heb je vragen, wil je wat delen of wil je graag een kennismakingsles afspreken, neem dan gerust contact met me op.

Hartelijke groet,
Jolande Das.

Wil je mijn nieuwbrief graag in je mailbox ontvangen, stuur me dan een mailtje

Zelfs de zon helpt mee

Zelfs de zon helpt mee
Heel Nederland lijkt blij, eindelijk een mooie warme zomerdag. Suzanne komt met haar mentor om haar stage 'Tussen de Paarden' te evalueren. Ik kies ervoor om buiten in de koele warmte van de ochtend te gaan zitten. Suzanne stemt hier mee in. Ze pakt een stoel, gaat erin hangen, zucht herhaaldelijk en houdt haar onderarm voor haar ogen tegen de zon. Haar houding stoort me.
Haar mentor neemt het woord en de houding van Suzanne wordt steeds laconieker. Ik (be)trek Suzanne bij het gesprek. Ze zegt dat de zon in haar ogen schijnt, dat het voor haar veel te warm is en dat ik buiten wilde zitten. Waar Suzanne tijdens haar stage zelfinzicht liet zien legt ze nu alles buiten zichzelf. De mentor beaamt dat het ook wel allemaal erg veel is voor Suzanne. Haar gesprek voor de volgende stage was ook al weer op niks uitgelopen. Ik weet het gesprek op dit moment geen andere wending te geven.

Maakt mij niet uit
Na het gesprek gaan Suzanne en ik met de paarden aan de slag. Als ik vraag wat ze wil doen is het antwoord: Maakt mij niet uit. De paarden grazen om ons heen en er lijkt van buitenaf niet veel te gebeuren. De ochtend wordt later en warmer. Om de druk eraf te halen vertel ik een verhaal over Belie. Met een enkele zin wek ik haar interesse en Suzanne betrekt zichzelf in mijn verhaal. Belie komt tussen ons in staan. Suzanne doet moeite om me te blijven zien. Ze loopt naar Belie en ze gaat bij haar hoofd staan. Ik ben stil en wacht. Om de zon in mijn ogen te vermijden doe ik mijn onderarm voor mijn ogen. Suzanne wordt onzeker.

Ruimte
Ik vraag haar of ze iets herkent in deze situatie. Ze zegt het niet fijn te vinden dat Belie tussen ons in staat en dat de oplossing is om naast haar te gaan staan. Ze zoekt oogcontact onder mijn arm door. Ik draai me en laat mijn arm zakken. Suzanne zucht. Belie loopt door. Er is ruimte om haar gedrag van afgelopen ochtend te bespreken. Ze ervaart dat ze aandeel heeft in het contact met anderen. Ze neemt zich voor zich open te stellen tijdens haar volgende stagesollicitatiegesprek. Ze vindt de zon zelfs minder warm en fel op deze late ochtend. Dan staat Belie achter haar!

 

Nieuwsbrief zomer 2017

Het is zomer en ze zijn er weer volop, de dazen. Voor mij een reden om de vakantie in te luiden. Niet alleen voor mezelf maar ook voor mijn paarden. Alhoewel, paarden doen dat gewoon, ze hoeven niet nog even een nieuwsbrief de deur uit doen of van alles in de week te leggen voor het nieuwe seizoen. Zij maken veelvuldig gebruik van de schuilstallen, zoeken de drinkbak op, lopen het weiland in en komen weer terug. Dit alles in een tempo dat mij doet verlangen naar vakantie.
Maar goed, ik ben mens, heb een bedrijf en wil graag na de zomer verder. Dus toch even op een rijtje.

De kudde groter maken
Begin september pak ik de draad weer op zoals ik ooit begonnen ben. Sluit je aan bij mijn kudde en leer van elkaar. Kinderen, ook middelbare scholieren, zijn van harte welkom op bijeenkomsten op een zaterdagochtend of –middag. Doen, leren en ervaren 'Tussen de Paarden'. Deze groepjes zijn niet bedoeld om te leren paardrijden. Het gaat om beleven, sociale contacten opdoen, in verbinding zijn met paard, mens en natuur. Ik bied duidelijkheid waardoor er vrijheid ontstaat. Dit alles in een veilige omgeving zonder verwachtingen vooraf.
Voor meer informatie lees je het verhaal 'Paarden zijn paard, kinderen kind'.

Schrijven tussen paarden
Vrijdag 29 september ben je weer in de gelegenheid om deel te nemen aan de workshop 'Schrijven tussen paarden'.
Wie Monica kent denkt aan poëzie, wie mij kent denkt aan paard. Wij begeleiden jou tijdens de workshop 'Schrijven tussen paarden'. Ervaring met schrijven of paarden is niet nodig. Wel de wil om paarden jou te laten raken. Dichtbij of veraf, jij bepaalt, ik ondersteun. Monica geeft krachtige schrijfoefeningen die woorden geven aan jouw pure puurheid van dat moment.
Lees meer op: http://www.tussendepaarden.nl/nl/volwassenen of http://www.mbcommunicatie.nl/agenda.html#Anchor-vrijda-56364

Verhalen
Wil je op de hoogte blijven over wat er 'Tussen de Paarden' zoal gebeurt, neem dan een kijkje op mijn website. Onder het kopje verhalen plaats ik regelmatig een tekst over wat ik doe, hoe ik dingen doe en welke resultaten dat oplevert. Deze verhalen deel ik ook op Facebook, dus like mijn pagina en je blijft op de hoogte. Zie: https://www.facebook.com/tussendepaarden/

Kom kennis maken
Ben je nieuwsgierig geworden, als kind, voor je kind of als volwassene maar twijfel je of mijn activiteiten bij je passen, neem dan gerust contact met me op. We spreken dan een vrijblijvende kennismaking af zodat 'Tussen de Paarden' ook voelbaar voor je wordt. Dit geldt ook als je belangstelling hebt voor de zaterdagen.

Na de vakantie
In augustus ga ik van mijn vakantie genieten. Vanaf 28 augustus begin ik weer met de lessen en andere activiteiten. Ik wens je voor nu een hele fijne zomer, geniet van de vakantie. Ik ontmoet je graag in september.

Hartelijke groet 
Jolande

Wil je mijn nieuwsbrief graag in je mailbox ontvangen stuur me dan even een mailtje.

Schrijven tussen paarden

Pure puurheid
Je pen schrijft woorden. Ze worden geschreven en zijn voor dat moment belangrijk. Het gaat niet om mooi, kloppend of netjes. Het gaat om pure puurheid. En dat is wat paarden zijn. Pure puurheid. Er zit niks tussen. Vooral geen woorden. Wij geven hier woorden aan. En waarom? Omdat wij mensen zijn en woorden nodig hebben.

Schrijven tussen paarden
Wie Monica kent denkt aan poëzie, wie mij kent denkt aan paard. Wij begeleiden jou tijdens de workshop 'schrijven tussen paarden'. Ervaring met schrijven of paarden is niet nodig. Wel de wil om paarden jou te laten raken. Dichtbij of veraf, jij bepaalt, ik ondersteun. Monica geeft krachtige schrijfoefeningen die woorden geven aan jouw pure puurheid van dat moment.

Verwondering
De dag begint, het voelt een beetje vreemd. We geven elkaar een hand, kijken elkaar aan en noemen onze naam. Met deze eerste indruk gaan we de dag beginnen. Op het einde van de dag zie ik nog steeds dezelfde mensen maar zie nu verwondering in hun ogen. Misschien is het de verwondering dat ze een stukje pure puurheid van zichzelf hebben gevonden.

Op zondag 18 maart 2018 kun je weer meedoen aan de workshop 'Schrijven tussen paarden'
Kijk voor meer informatie op de site van Monica.

Paarden zijn paarden, kinderen kind

Paarden zijn paard, kinderen kind
Ja, zo begon ik. Meer kinderen dan paarden op een ochtend. Samen zijn, samen delen, samen ervaren. Ieder op zijn eigen manier. De paarden bleven paard, de kinderen bleven kind en ik bleef Jolande. Op zoek naar elkaars belevingswereld. Ik hielp de kinderen praktisch paardenwijs te worden. Kinderen leerden mij kijken en wachten. Paarden gaven antwoorden op niet gestelde vragen. Ja, zo begon ik.

Doen, leren en ervaren
Deze draad pak ik weer op. Samen met kinderen en paarden praktisch aan de slag. Gewoon doen, leren en ervaren tussen de paarden. Ieder in zijn eigen tempo en op zijn eigen manier. Ik loop mee op ieders pad. De één neem ik bij de hand, de ander gaat voor me uit. Ik geef duidelijkheid waardoor er vrijheid ontstaat. Leren van paarden, leren met paarden, leren over paarden.

Tussen de paarden
Deze ochtenden gaan over iets anders dan paardrijden. Het gaat om beleven, sociale contacten opdoen, in verbinding zijn met paard, mens en natuur. Het kan een voorbereiding zijn om te gaan leren paardrijden. Maar het gaat vooral om ontdekken wat paarden kunnen betekenen. Dit in een veilige omgeving zonder verwachtingen vooraf.

Praktisch
Ik start op zaterdagochtend 9 september. Kinderen zijn welkom vanaf 9.45 uur. We starten om 10 uur. De ochtend eindigt om 12 uur. Kom je voor de eerste keer, dan vraag ik een kennismakingsbijdrage van € 10,00. Besluit je om vaker te komen, dan zijn de kosten € 25,00 per ochtend. We zijn veel buiten, dus kleding die bij de weersomstandigheden past is fijn. Verder zijn dichte schoenen of laarzen verplicht.

En verder
Kinderen met een PGB budget o.i.d. zijn van harte welkom. Meestal is het mogelijk dat zij met het bovenstaande programma meedoen. Als individuele begeleiding beter past zijn hier mogelijkheden voor. Wil je leren paardrijden, dat kan ook. Je kunt jezelf dan aanmelden voor individuele paardrijlessen.

Neem voor meer informatie of aanmelden contact met me op.

 

Storm

Storm
Woensdagmiddag, de deur vliegt open. Na een paar laarzen, een jas en een tas komt Ivo met groot kabaal binnen. Met het tempo van binnenkomen staat hij ook weer buiten. Ondertussen roept hij vandaag echt NIET te gaan paardrijden. Hij krijgt toch overal de schuld van en niemand luistert naar hem. Ik neem twee minuten bedenktijd. In die tijd heeft de bal alle kanten van de tuin gezien en de schommels zijn volop in beweging.

Tijd
Ik ga naar de paddock, haal Gracilia, loop wat heen en weer totdat ik even zijn aandacht heb. Ik vraag hem de poort voor Gracilia te openen. Dat wil hij wel doen als ik maar niet denk dat hij gaat paardrijden. Ik zeg hem dat ik zie dat hij echt heel boos is en vraag hem Gracilia vast te houden zodat ik even naar het toilet kan. Ivo neemt Gracilia van me over, zijn schouders zakken en een ogenblik later slaken ze samen een diepe zucht. Ik voel de hoge nood die tijd nodig heeft. Ik luister, kijk en voel.

Samen naar het bos
Even later aait Ivo Gracilia zachtjes onder de manen en staan ze ontspannen tegen elkaar aan. Ivo kijkt mijn kant op en zegt: 'Zullen we gaan opzadelen, Gracilia wil vandaag graag in het bos rijden'.


Een droom tussen de paarden

Een droom Tussen de Paarden
Op een zonnige woensdagochtend komt Kaat voor een kennismaking, een spontane puber van 17. Aan één oog is ze blind, met haar andere oog ziet ze 50%. Van kinds af aan houdt ze van paarden en ze wil dan ook met paarden gaan werken. Samen met mij wil ze dat gaan ontdekken.

Tussen de Paarden
We beginnen letterlijk Tussen de Paarden. Mest ruimen, vegen, hooi brengen, nog even een draad verzetten en meer van die karweitjes die moeten gebeuren. De overblijvende tijd doen we grondoefeningen. Hoe benader je een paard? Hoe reageert een paard op jou? Wat doet dit met jou? Wat gebeurt er als jij wat verandert in jouw aandacht? Kaat heeft ervaring met paarden maar deze manier naar paarden kijken is nieuw voor haar.

Toekomstdromen
We hebben het over haar toekomst. Ze droomt ervan om samen met man en kinderen in Amerika te wonen. Op haar eigen ranche, waar ze dan met haar eigen paarden werkt. Haar vrije tijd wil ze benutten voor haar zangkwaliteiten. Gelukkig kan in dromen alles, dus houden we die voor ogen. Het geld dat hier voor nodig is, zal ze zelf moeten gaan verdienen. De droom van Kaat begint bij haar zelf.

Werken met paarden is meer dan.....
Een aantal sessies later is het duidelijk voor Kaat. Werken met paarden vraagt veel kennis, brengt zorgen met zich mee en fysiek is het zwaar werk. Met haar beperkte gezichtsvermogen ervaart Kaat dat haar kwaliteiten in ander werk beter tot zijn recht komen. Kaat zoekt een opleiding die beter aansluit bij haar mogelijkheden.

En hoe zit het nu met droom? Kaat volgt zanglessen, droomt van een fijn gezin en een leuke baan. Als ze het geld ervoor heeft koopt ze een eigen paard. Hier gaat ze samen met haar zusje voor zorgen. Kaat komt er wel!

Afscheid Tap-dance

21 maart 2017
Afscheid Tap-dance
Hoe het met me gaat? Goed, ik ben alleen erg verdrietig en daarom gaat het juist goed. Vorige week heb ik plotseling afscheid moeten nemen van mijn lieve Tap-dance. Zo heftig, zo'n groot verdriet en zo intens. Zonder alle lieve mensen om me heen te kort te doen zijn de meest dierbare momenten met mijn paarden samen. Daar stonden, we om het levenloze lichaam van Tap-dance en de avond daarop om de lege plek waar ze had gelegen. Vol ongeloof samen verdriet delen, machteloosheid voelen, boos zijn. We deden het, met alles wat er nog meer bij hoort, op onze eigen manier maar we waren met elkaar verbonden. Wat een rijkdom kan ik voelen in intens verdriet.
Lieve Tap, het was een voorrecht om met je hebben mogen leven.